martes, 30 de junio de 2015

CLEMENTE PADIN








Clemente Padin: (Lascano, Rocha, Uruguay, 8 de octubre de 1939). Poeta, artista y diseñador gráfico, performer, videoartista multimedia y networker.
Se licenció en Letras Hispánicas en la Facultad de Humanidades y Ciencias de la Educación de la Universidad de la República (Uruguay).Ha dirigido las siguientes publicaciones: Los Huevos del Plata (1965-1969), OVUM 10 y OVUM (1969-1975), Participación (1984-1986) y Correo del Sur (2000). Actualmente colabora con la revista
Escaner Cultural: Revista Virtual de Arte Contemporaneo y Nuevas Tendencias. Ha publicado en revistas y publicaciones internacionales. Ha sido traducido a muchos idiomas, entre ellos, inglés, portugués, francés, italiano, húngaro, holandés, alemán y ruso. Por su oposición a la dictadura uruguaya (1973-1984), pasó 2 años en la cárcel, y hasta 1984 estuvo en “libertad vigilada”. A partir de esa fecha pudo desarrollar con libertad su actividad artística y literaria.
Ha participado en 197 exposiciones colectivas y más de 1.200 exposiciones de Arte Correo en todo el mundo.

JOAN BROSSA



A B C D

A Si quieres conocer a un hombre,
dale poder.

B Si me quieres bien, tus obras
me lo dirán.

C Tampoco existe el amor,
sólo puedes dar pruebas de él.

D Gritar es digno.




A TODOS

Me empolvo la cara con la borla. Con
lápiz oscuro indico el fondo de las arrugas y con lápiz
blanco la parte que sale más. Me pinto las cejas muy
negras y los labios rojos. Me doy unos toques de almáciga
y me engancho los bigotes.

Me arranco los bigotes de crepé. Me borro el negro de las

cejas, el rojo de los labios y las rayas que marcan
las arrugas. Me unto la cara con vaselina hasta dejarla bien limpia.

Sobre la mesa, la peluca y las patillas junto
con un montón de libros.


ANTONI TÀPIES

Tàpies: He recibido tu carta. Muy,
muy agradecido por las postales de Miró.
Ahora ya no me falta ninguna. Creo firmemente
en la sinceridad de tu carta y estoy
muy contento de tu paso. Por fin te has dado cuenta
de hasta qué punto va llena de veneno la serpiente
que aún colea. Tàpies: no aplastarán la tierra
los déspotas. Debemos cambiar -me ha
escrito Cabral-, debemos tener la certeza
de que hay que cambiar. Éste es el primer paso.
Veo que tú, sin embargo, has alcanzado la palanca
del arroyo. Has hecho de un árbol
otro árbol. Los árboles
se enlazan unos a los otros.
Que nada de eso se convierta en letra
muerta, fosforescencia de espíritu libresco.
Sí, Tàpies, aquí abajo todavía
el silencio comanda. La flor
y nata del buen vivir se ha vuelto
un montón de oscuridad cercada con cañas.
Dau al Set continúa siendo la oscura revistilla
representativa tan sólo de nuestras minucias.
Ponç, Puig y yo no queremos respirar más
en estas estrecheces y, ante las respuestas
secas del director, hemos dejado de colaborar. Ya verás,
ya verás los números que salen y los próximos que saldrán.
¡Están llenos de muerte, los desventurados!
Siempre el mismo canto triste acompasado
con el sonido de cascabeles podridos. Sin embargo,
al final, han caído, mortecinos y oscuros, las doce,
y nosotros, como te he dicho, hemos encendido la luz
y hemos ganado la explanada.
Envíame fotografías de los cuadros que pintes.
Creo que trabajas mucho. ¿Sale muy
rabiosa tu pintura? No me lo parece.
París y tú ya debéis ser como hiedra
y tronco. Lo malo es que ya se te va
marchitando la rosa de la beca. Cuando
llegues a Barcelona te parecerá que
te hundes en un pozo profundo, sí,
muy profundo. Aquí los ricos se dan besos
en los guantes mientras los pobres arrastran
el culo risco abajo. El jardín de la gaya
ciencia va lleno de adulacristos. Todo
rumorea de silencio. Todos protestan de ello.
Hoy, uno de mayo, los policías van de cuatro
en cuatro.
En fin,
Tpies, no quisiera que se me amodorrase el alma
teniendo que llamar con estas frases. Baja, amigo,
y todo nos cogerá brillo en las manos
porque, como ya sabes, el tiempo nos da la razón
a nosotros, que tenemos el mejor vino hirviendo
muy cerca del rescoldo.

Joan Brossa: (Barcelona, España 19 de enero de 1919- Barcelona España 30 diciembre de 1998). Poeta y Artista Visual. Tuvo que partir al frente de Lleida, en la Guerra Civil Española, con solo diecisiete años, a luchar por la República. En esta época empezó a escribir y, al volver a Barcelona tras la derrota, entró en contacto con algunos de los artistas de la vanguardia, especialmente el poeta J.V. Foix y el pintor Joan Miró. En la década de los cuarenta, en plena posguerra, conoció a Joan Ponç y Antoni Tàpies, con el colaborará en numerosas ocasiones. En 1948 fundan el mítico grupo Dau al set al que pertenecerán también Modest Cuixart, J.J. Tharrats o Juan Eduardo Cirlot.
Si bien su formación quedó marcada por las vanguardias y el surrealismo, la curiosidad y la apertura de miras de Brossa le permitió de igual modo interesarse por el Zen o combinar su experimentación con la poesía visual con el cultivo de formas métricas clásicas como el soneto o la sextina, una dificilísima composición poliestrófica de origen medieval.
Hasta el fin de la dictadura su obra fue poco conocida a pesar de la originalidad y lo prolífico de su obra, que fue redactada exclusivamente en lengua catalana.
En la década de los sesenta, Brossa estrenó la obra Or i sal (teatro literario, con escenografía de Antoni Tàpies) y algunas acciones-espectáculo precursoras happening. Los primeros textos de este género, aunque no presentados hasta mucho después, ya fueron escritos en los años cuarenta, es decir, más de una década antes de la aparición de las obras de John Cage o del grupo Fluxus. Su ingente obra teatral permanece en gran parte inédita todavía, a pesar de la labor de recuperación de su obra que desde hace años lleva a cabo el Espai escènic Joan Brossa en Barcelona, fruto de la iniciativa del propio Brossa y de Hermann Bonnin. La dramaturgia de Brossa se basa en el teatro del absurdo y deriva hacia facetas históricamente consideradas menores del teatro como sus sus "strip-teases", su "teatro irregular", sus "acciones-espectáculo", sus "monólogos de transformación" al estilo de su admirado Frègoli, su teatro para títeres o los espectáculos de ilusionismo y fantasía escritos para Hausson y Pep Bou
También merecen especial atención sus libretos de ópera escritos para sus amigos los músicos Josep Maria Mestres Quadreny y Carles Santos, así como los guiones cinematográficos realizados por Pere Portabella y Frederic Amat.
Brossa era miembro de honor de l'Associació d'Escriptors en Llengua Catalana.
y fue investido doctor honoris causa por la Universitat Autònoma de Barcelona a título póstumo. Es autor de: "Sonets de Caruixa", 1949, reed. 1990, "Romancets del dragolí", 1950, reed. 1986, "Em va fer Joan Brossa", 1952, "Nous romancets del dragolí", 1953,
Enumeració en sospirar, 1960, Poemes civils, 1961, El saltamartí, 1968, reed. 1985,
Poesia rasa, 1970, reed. 1990 (recopilación de 1943 a 1959), Des d'un got d'aigua fins al petroli, 1971,Trìptic hegelià per a Antoni Tàpies, 1971, Càntir de càntics, 1972,
El poeta presenta quinze pantomimes, 1972, Cappare, 1973, La barba del cranc, 1974
Les ungles del guant. Ronda de Rimbaud, 1974, Oda a Lluís Maria Xirinacs, 1976,
Maneres, 1976, Sextines 76, 1977, Poemes de seny i cabell (1959-1963), 1977
Antologia de poemes de revolta, 1979, reed. 2001, Rua de llibres, 1980
Vint-i-set sextines i un sonet, 1981, Ball de sang, 1982, El ulls de l’òliba, 1982, reed. 1996
Askatasuna, 1983, Pas d'amors, 1983, Tal i tant, 1983, Ot, 1984, Qui diu foc, diu flama, 1985, Calcomanies, 1985, Fogall de sonets, 1985, Els entra-i-surts del poeta, 1986
Sonets a Gofredina, 1986, Poemes públics, 1987, Viatge per la sextina, 1987
Tarannà, 1988, Ventall de poemes urbans, 1988, Ollaó, 1989, Cinamon, 1991
Jo, qui? 1992, El veí, 1992, Flor de claus, 1992, Furgó de cua, 1993, Trasllat, 1993
Suite tràmpol o el compte enrera, 1994, Poemes d'anada i tornada, 1995, Passat festes, 1995, reed. 2001, Capgirada, 1995, Brossa i Chillida al peu del llibre, 1995
La clau a la boca, 1997, Sumari astral, 1999, reed. 2006, Camí de segons, 2002
Un home reparteix fulls clandestins (selección), 2004, El dia a dia (1988-1992), 2007
Poesía escénica: Farsa com si els espectadors observessin l'escenari a vista d'ocell (1951)
Nocturns encontres (1951), Or i sal (1961), El bell lloc (1961), Teatre de Joan Brossa (1964), Collar de cranis (1967), El rellotger (1967), Poesia escènica (1973-1983), 6 vols.
Fregolisme o monòlegs de transformació (2003), La xarxa, Aquí al bosc, Olga Sola (2005)
El dia del profeta (2008), Poesía visual: Poemes per a una oda, 1970, Cartipàs, 1974, Poemes visuals, 1975, Poemes objecte, 1978, Septet visual, 1978, El camí de l'oca, 1981
Mom, 1988, Diorames, 1988, Los cuasigrafismos de Brossa, 1990, Parèntesi, 1991
Mirall, 1991, Foc negre, 1993, Aigua de foc, 1995, Arlequins, 1996, Poesia tipogràfica, 2003, Poesia visual, 2005, Guiones cinematográficos: Foc al càntir, (1948, de Frederic Amat, realizada en 2002), Gart, (1948), No compteu amb els dits (1967, de Pere Portabella), Nocturn 29 (1968, de Pere Portabella), Cua de cuc (1969, de Pere Portabella)
Prosa: Vivàrium, (1972), Anafil, (1987), Añafil II, (1995) traducido al español por Carlos Vitale, inédito en catalán. Alfabet desbaratat, (1998), Libros de arte: El pa a la barca (1963), Sin título (1963), con Modest Cuixart, Novel·la (1965, reed. en facsímil 1975), con Antoni Tàpies, Frègoli (1969), con Antoni Tàpies, Nocturn matinal (1970)
Pluja (1973), Oda a Joan Miró (1973), con Joan Miró, U no és ningú (1979), con Antoni Tàpies, Tal i tant (1983), con Frederic Amat, El fuet de cent cues, ed. simultáneamente en español bajo el título de "Látigo de cien colas" (1988), con Fernando Krahn, El bosc a casa (1990, con Perejaume, Carrer de Wagner (1990), con Antoni Tàpies, Cartaci (2000), con Perejaume, Fotopoemario (2003, reed. 2008), con Chema Madoz. Premios:
Premi Lletra d'Or (1981), Premi Ciutat de Barcelona (1987), Medalla Picasso de la Unesco (1988), Premio Nacional de Artes Plásticas (1992), Medalla de Oro al Mérito en las Bellas Artes (1995), Premi Nacional de Teatre de la Generalitat de Catalunya (1998).














martes, 19 de mayo de 2015

RAÙL GONZÀLEZ FIGUEROA







COLLAGE

Precisamente en un día como hoy
y a esta misma hora
mi corazón acostumbra
desprenderse de mi cuerpo
Cerca y lejos a la luz de la ventana

Me abandona
me olvida por un tiempo
que no alcanzo a medir
se aleja de mí
como yo de mi propio recuerdo
Un silencio se despega de mi cuerpo
sin que el vacío
a esta misma hora a esta única hora
se clave en los pedazos de mi cuerpo

En ese instante
la ventana brilla más
que mi cuerpo
que es un abismo entonces
a la espera del latido desencadenado
a la espera de la lágrima
renegada de su ojo
del mismo ojo nostálgico que divisa hacia adentro
una oscura comarca despoblada de pájaros
y del estruendo de mis días despeñados
de sol a sol

En este instante
no podría recorrer mi cuerpo
no podría encontrar ni mi propio vacío
porque un túnel sin fin es mi cuerpo
y sin la lámpara
que abriga mis días
donde el tiempo es una visión horadada
por sus propias visiones
y donde la voz de Sylvia
mi llave iluminada
entra y se pierde en mí
buscándome y buscándose
a la espera de que mi corazón
regrese a su jaula entumecida.


MI HERMANO ESPEJO

Entre la noche y yo
está mi espejo mi hermano espejo
por donde entran y salen mis días
y mis ángeles
por donde mi corazón
desaparece
como pájaro huyendo de su jaula

Por donde mis ojos se dejan caer al mar
en busca del hilo mágico
que ha de coser las visiones destruidas
Por donde mi sombra se deshace
Tragada por relámpagos
Oh hermano espejo
Paciente cuidador del brillo de mis sueños
puerta abierta de mi cuerpo prisionero
no dudo que te detienes para que yo camine
y que de tu silencio
se desata el eco de mis palabras
que te vistes de noche
para encender las estrellas que ruedan
en mi universo
ni dudo que en el fondo
de tu reino
queda perdido el gusano
devorador de mis huesos
Que te disfrazas de mago
para transformar las arrugas
que encadenan mis años
como no podría dudar hermano espejo
que hacia la misma noche obstinada
rodaran tu imagen y mi imagen
en una misma sombra


EL SILENCIO

Oh dios de los sordos
y de los ciegos tras la luz
aplastada debajo de las piedras
venid y liberadme
de los sueños cercados por fantasmas
y huracanes disfrazados de céfiros
Cerrad las puertas que golpean tus espaldas
y entrad en mi
como yo en el corazón de la noche
seducido por el hechicero vestido de negro
que alimenta a las estrellas
porque es mi pan y mi agua
(enigmático como el viento)
dadme de comer y de beber para no morir
estrepitosamente
Entrad oh mago silencioso
para que pueda salir de mi castillo
cerrado por guardianes a doble llave
mi otra sombra blanca prisionera en la memoria
dormida con un solo ojo
debajo de los días
en un sueño
mitad noche mitad día
mitad grito mitad canto
para que pueda despertar
del enigma silencioso

Raúl González Figueroa: (1931). Poeta y cuentista Chileno: Autor de: “Raíz de la espera”, Imprenta el Esfuerzo, (prologo de Mario Oses e Ilustraciones de Carlos Sotomayor), Santiago de Chile, 1952, “Fuego vivo”, Ed Librería Andrés Bello, Santiago de Chile, 1957, “Noche sin estrellas”, Cuentos, Ed del valle, Santiago de Chile, 1969, “Angélica y las mariposas” Ed del valle, Santiago de Chile, 1972, “El espejo de los días” Ed Nascimento, Santiago de Chile, 1978, “El corazón y su jaula” Ed Grupo Fuego de la Poesía, Santiago de Chile, 1991, “La memoria encendida”, Antología poética, Ediciones del Grupo Fuego de la Poesía (prologo de Juan Antonio Massone), Santiago de Chile, 2003. En 1972 recibió el Premio Municipal de Poesía. Su obra se encuentra publicada en diversas antologías chilenas.





















domingo, 4 de enero de 2015

VICTOR PUEYES ZUÑIGA





PROYECTO DEL GUITARRISTA COSMICO

Hay hombres implorantes de amor
Fornicando
La mano sola ensalivada penetrando
Al meretriz órgano en decadencia,
Exacerbando
al muladar del andrógino
En el lecho del planeta
ellos y ellas añoran
la ruptura hemisferial del paraíso
y hoy se conforman
con la crueldad de las musas electrónicas
que arrancan sus entrañas
con el zarpazo conscupicente.
Hay ciudades, prisiones y burdeles
Repletas de seres desamados,
Prisioneros de teorías intrascendentes
Seres solos ¡Mierda!
SOLOS Y DESESPERADOS
En el residuo del mundo que nos queda
Restos de hombres deambulan
Su alucinación kármica
Entre basurales y casas de piojos
Con los esfínteres sin control
Y el alma desconectada,
Regurgitando su impotencia cirrótica
En el excusado social.
Felizmente quedan HOMBRES COMO TÚ
Que salvarán esos despojos
Con la terapia del samaritano.
Así, renacerá
El hombre bueno que estaba equivocado.


Víctor Pueyes Zúñiga: (Santiago de Chile, 29 de enero de 1952). Poeta, Músico e investigador. Ha participado en varios talleres de poesía Como “Taller de poesía” de la Municipalidad de Renca, dirigido por la poeta Ruth Merino y el “Taller de Reparación de letras “dirigido por el poeta Reynaldo Lacamara de la SECH. Miembro fundador de la Coordinadora cultural de Renca. Fundador de la asociación de músicos de Linares. Su obra ha sido publicada en diversas antologías como:”Senda Poética”, “La comuna de la Poesía,” “Muestra Literaria”, “Antología poética comunal”, “El segundo infinito de la ciudad imaginaria”, “Diccionario Bio-Bibliográfico de Chile de Efraín Smulewickz, Ed Rumbos, 1997, “Cien poemas de amor y lucha”, Y en revistas como “Derrame”, como ha si mismo ha sido objeto de diversos reconocimientos. En 1991 publica su primer libro “Frente al espejo” (Aforismos, Epigramas y Sentencias), Eds del Aquarius, (con ilustraciones de Ruth Fuentes) y en 1993 publica “Los hijos de Urano” (con ilustraciones de Ruth Fuentes). En 1994 compila y publica la antología poética comunal “La espiral de los iconoclastas”.





























































miércoles, 3 de diciembre de 2014

MARIA ESTELA GUEDES



AMOR INCA

Ouvindo "A Night at the Opera" na arrebatante voz de
Freddie Mercury.
Os Queen vibram aaaalto na rua
Assoprados de um barzito em Copacabana.
Where?! Copa
Cabana, uma vilória afavelada
Nas margens extasiaaaadas do Titicaca.

Duzentos e cinquenta quilómetros
De comprimento,
Noventa de largura,
Trezentos e cinquenta metros de maior profundidade,
Mais além, loooonge, à distância
De uma interminável viagem on the road
Com mulheres de saias pela cabeça
Velhos xamãs quechuas
Trepidando o ônibus jack-jack-jack
Pela estrada empoeirada entre securas savanícolas
E muitas pedras que pastam cabras magras
Tapando as orelhas à lataria automóvel
Nessas estradas mais compridas que Portugal
Estendido entre Galiza e Promontório Sacro.
Ahhhhhrrrffffffff!
Jack-jack-jack
Kero-kero-kerouac.

Algures, no Peru.
Um lago de altitude.
O maior de que existe notícia ou o mais alto
Ou o mais tranquilo
Ou o mais extasiado por ter dormido com Sol e Lua
Esses deuses de maior
Altitude ainda.
Quanto? Não sei, deixa ver: algo à roda dos quatro mil metros
Ou mesmo quatro e meio. O suficiente para
Se respirar a custo
E o coração bater no peito
Feito um velho autocarro a deixar cair as peças
Pela estrada que vai dar a Puno.
Bate jack-jack-jack
Bate Jack-jack-kerouac.


Lago da Tranquilidade devia chamar-se.
Pouco turismo, encanto na pobreza,
A imensidão azul-deserto, sem uma colcha à janela,
Sem uma porta da rua, sem uma criança,
Sem um barco em cima.
Água apenas e lisa como a Bela Adormecida.

Terra de incas, de altares ao Sol e à Lua
No cume de escadórios íngremes de tantos degraus
Quantos os dias do ano
Em ilhas escondidas na câmara ciano-líquido.
Lamas juvenis viram o focinho tenro
Para a objetiva
Enquanto meninos pedem dinheiro aos turistas
Pelas fotografias.

Regatos deslizam entre latidos de ervitas
Pelos degraus abaixo
Em tiquetiques de relógio
E chapechapes de jangadas.

Mal de altura, o fôlego perde-se a cada passo, e então
A subir tantos graus quantos os degraus
Da escada de Jacob, que só no regaço de Deus terminam?

Mastiguemos umas folhas de coca, bebamos chá de coca,
Ilusões que não fornecem oxigénio, apenas tranquilizam
Quem tem fé em elixires mágicos.

Copacabana, a pobreza espreguiçada nas margens
Do luxuoso Titicaca. O imenso lago de altitude
O andino mar interior
Como um suspiro de luzidia alga.

Loja sim, loja não, é uma agência de viagens.
Quatro horas da tarde, passa gente despida e gente vestida,
Reflectindo a amplitude térmica diurna
Despropositada.

De noite, um gelo. De dia, os tropicais abrasões solares.
Por isso as samarras quentes, os ponchos, os gorros
Da meia-noite ao meio-dia
E ao mesmo tempo as havanesas frescas e outras vestimentas
Do meio-dia
Nas tiritantes tardes
A crepitarem nomes de ilhas das Bermudas.

Cabelos lindos os destes incas, negros e lisos,
Negras e lisas noites
Brilhantes e compridas.
E oleosos também. Ou secos e partidos
Mas no olhar cativeiro de imagens
Ficam lágrimas escuras
De fios soltos e enrolados na nuca.
De noite adormecem com ela em sonhos de
Ilha do Sol e Ilha da Lua.

Profundo Titicaca, formoso céu és
Em terra liquefeito.
Tiro-te o boné! E os
Óculos escuros,
Para te ver as cores verdadeiras.

Copacabana, margem boliviana do lago Titicaca.
As mulheres
Carregam cargas à cabeça e filhos às costas
Para vender aos turistas, os homens ficam a ver.
Vai gente civilizada e europeia buscar essas crianças
Morenas
E pequenas
De rostitos precisos e agudos sorrisos
Na cratera dos seus olhos de obsidiana.
É rápida a transação e isenta de burocracia.

O Titicaca, ao fundo da miséria, encantada baía
Com dois ou três
Gansos flutuantes, mas
Nenhum humano se aventura nas águas
Que adivinho cristalinas pedrarias
De tão geladas.
Até onde o olhar avista, é mar azul-tranquilo
O altivo lago.

Passam dois jovens incas
Profusamente abraçados – que quererá isso dizer?
O Mário falou de gatos por e-mail,
Deve ter-se esquecido de um emoticon
Para subtrair os Carnivora à semiótica fauna.

Indaguei e só surgiram à tona da conversa
O já conhecido llama ou vicuña (Camelidae),
Que tem por ofício na ilha da Lua
Deixar-se fotografar com turistas,
E um tigrillo que também é gato,
Mas não abraçado a outro
Pela cintura
Na mais turística rua
Desse quase reles lugarejo
Cujo nome espelha o da outra Copacabana.
Copa-
Cabanas lhes chamaria não fora o material de construção
Mais evidente ser o burro
Isso, o tijolo, o barro, a seca lama.

Outros típicos Felidae apreciamos
Nos cafés a fazerem companhia
A senhoras sós
Como acontece também no comboio que trepa de
Assuão para o Cairo,
Nocturno e generoso em miados egípcios
Tão semelhantes aos venezianos
Em cantadeiras gôndolas.

O amor perde-se e ganha-se nos vários tons de
Azul-tranquilo
Do altaneiro Titicaca.

Assim admiramos europeias com incas
Machos ao lado
Em perfis esculpidos de condor
Nas esplanadas. O contrário ainda não vi.

O ar sem oxigénio é seco.
Abrasa o calor mas não se transpira.
Trespassam-nos os olhares de índias com nariz de rochedo
Na sua tez morena sem lua. Difícil distingui-las umas
Das outras. Belas raparigas que o amor,
Em sua dimensão maternal,
Transforma em matronas sujas.

Sujas, as saias cor-de-rosa aos folhos, recamadas
De lantejoulas,
O embrulho dos filhos e haveres às costas, a barriga
Inchada.
Baleias com um ridículo chapeuzinho à banda.

Tudo isto me tem causado pesadelos.

Passamos demasiadas horas na cama, penetrando
E deixando-nos penetrar pela carne.

O primeiro
Foi o de me rasgarem o ventre com um punhal.
Vvvvvvvveeeeeeeeeee!!!!!!!!!! Viiiiiieeeeee!!!!!!!
Um som fino a laminar o silêncio.
Aflijo-me em ânsias, gillettes lancetantes,
Antes de agonizar.

Noutra noite sonhei que me estava a transmutar
Num ser viscoso, verde e
Imundo, com tentáculos adesivos
E uma comprida infelicidade de lula.
Sepia officinalis, mais cientificamente.
Se não for Loligo, ou mesmo Octopus vulgaris.
Esses animais sem vértebras
Que escorrem cromatóforos
Deixando luminosos os dedos.

Esta noite sonhei que as pessoas andavam a ser mortas
No metropolitano, em Lisboa. Sonhei isso,
Aqui,
Nestas alturas desgraçadas dos Andes.


Eu ia com outros numa carruagem, deitados no chão, para nos defendermos. Quando o metro começou a andar, um tubo negro preso à parede deslocou-se, dobrou-se como ânfora redonda, e começou a soprar um gás pela boquinha de serpente. O jacto expirado com ruído frio, senti o odor do clorofórmio e gritei que nos estavam a anestesiar. Consegui fugir quando o metro parou na estação seguinte, mas corria pela noite sem ruído e sem dinheiro, sem cartões de crédito e sem documentos, e tinha de empreender uma longa viagem pelas favelas bolivianas até alcançar a segurança de uma casa.

A viagem experimenta o corpo,
O erotismo,
A sexualidade. Porém o espírito, a alma,

O que é feito deles? O que é feito do amor?
Devem estar cloroformizados.

Só o corpo se move nos écrans,
Voga como nenúfar

No azul-absorto do Titicaca.

Abraçado a espáduas morenas de incas
Nas praças, de preferência atlético e sedutor.

A alma foi sequestrada em La Paz
Por um bandido com charme
Que te levou todo o dinheiro
E agora não consegues regressar a casa.

Mais longe, as ilhas flutuantes dos Uros,
Feitas de totora
Aguardam na sombra que as fixem à terra
E alumbrem com luz eléctrica.

Ouve-se a cantiga de um telemóvel
Abafada a estridência no chão de folhas que sussurram.

Os barcos também de junco regressam
Às ilhas redondas de crepúsculo,

Os remos ruce-rucem no azul-cobalto das ondas
A fímbria dos vestidos de baile

Assim: taf-taf-taf-tafetá
Taf-taf-tafetá.

Bolívia e Peru, 2007/Lisboa, 2008


EU, DESCONTRAÍDA, A FAZER A BARBA

Eu nunca fui a S. Francisco.
Sonhei porém que um geiser
explodia numa girândola rósea-de-todas-as-cores
ao fundo de uma ladeira de S. Francisco.
Freud teria alguma palavra a dizer sobre este carnudo
assunto, mas disso sei eu mais do que ele.
Primeiro foi o som, um Buuuuuum!!! de explosão,
estava eu nessa altura muito descontraída
a fazer a barba.
Corremos os dois para a porta da barbearia.
Os carros andavam de saltos altos
em cima das lombas
trepando ofegantes
por aquela rua de barrigas empinadas.
Alguns automóveis iam gritando
como sirenes da Polícia
e outros iam pulando para a valeta
e resfolegavam uns contra os outros
ao fugirem do geiser de todas as cores,
jorrante num fundo de rua
de thriller rodado por noites betuminosas
na cidade americana de S. Francisco.
Estava eu espantada a ver tudo aquilo
no meu sonho de alto de ladeira,
à porta da barbearia onde fora
aparar barba e bigode.
Toalha branca ao pescoço,
num ambiente de vapores termais,
fitava o geiser furta-cores
a despedir luz em rajadas para cima
como bomba de lívidos neutrões.
O barbeiro, de navalha na mão, com a bata de nuvem
em carneirinhos e cúmulo-nimbos aconchegantes,
gemia: Ai! Ai!......................
Os olhos de cor melada, inodoros, derretidos em lágrimas
de chocolate cremoso.
Senti tanta atracção por ele que o abracei e disse:
Meu, para nos salvarmos,
temos de sair daqui numa rapidinha!
E ele respondeu, o gesto verde-esmeralda:
Nem tiro a bata, tenho ali o carro, vamos embora numa branca!
O calor de estufa subia pela ladeira
como salamandra aquática,
Triturus marmoratus, verbi gratia.
Sem intervalo entre vapor e suor,
uma espécie de concha a chupar entre pernas,
sufocávamos no sonho de cor morna e demasiadas palavras
gostosentas entesonadas dos vapores termais.
E assim fomos de carro ao contrário da direcção do geiser,
ele de mão na cabeça das mudanças,
a roçar para cá e para lá,
eu de toalha ao pescoço e ele de bata branca,
a navalha deixada no peitoril da janela da barbearia
para fazer ela as barbas sozinha
quando o geiser rebentasse dentro do útero da noite
a tensão partida enfim num ronronar ruivo de gato.


NA VÉSPERA DE EU SER INICIADA

Na véspera de eu ser iniciada
Receando qualquer percalço físico
A mim mesma repetia
A tão nítida chapa fernandina
À mingua de modelo verdadeiro:
Neófito, não há morte!
Sim, porque o carvão não é inofensivo
Faz fagulhas, o lume crepita a vermelho e azul
Sobre o veludo negro da morte
E o sangue mostra os dentes, seja em fio ou borbotões
Enfim, pensava, à falta de outro conforto
Que o neófito não morria, e não morre realmente,
Apesar de, defunto,
Ir vogando entre flores num caixão cheio de luzes
Como dos barcos ao longe
Dos barcos ao longe carregados de flores
Fala esse outro lampião, Camilo Pessanha.
Na véspera de eu ser iniciada, temia,
Para enganar o terror, sujar a melhor roupa
A cavar a minha própria sepultura
Em terra húmida, de lama esverdeada,
E a nela me deitar ao comprido, como quem à cama regressa
Depois de nela ter nascido.
Sim, porque não é fútil o carvão
Ele queima e deita faúlhas
E no petiscar vermelho e azul da sua chama
Dormem lobos maus de negro sorriso.
E então eu pensava, nesse verdadeiro raciocínio
Saído como poucos do húmus de Fernando Pessoa
Que a morte iniciática não era morte
Como realmente não é
Apesar de temer que ela me arreganhasse os dentes
Ao cavar por minhas próprias mãos a cova onde me deitaria
Assim a rachadora rachando lenha para se queimar
O lume acende com achas de cedro
O incorruptível - apesar de falso - Cupressus lusitanica
Negra lama lume lento lábios frios
Ei-la, gélida, que com mão escanzelada me levanta
E só dentes e perna de pau avisa:
Neófita, levas uma punhalada se não morres!
E como foi estranho e espantoso
Representar afinal o papel de Lucy no "Ofício das Trevas"
Ali jazendo, com a lápide pesada contra o coração
A respirar com dor, ouvindo
Morta jazida num berço a vogar no Nilo
O rio que é essa fita de água estendida no deserto
Entre duas tiras verdes de tamareira
Phoenix - será Phoenix? - talvez seja, mas não a reclinata
Ali deitada, a Fénix, no negro de uma obra alheia, ouvia
O hino a Osíris, Sol que se despede e ao outro dia regressa,
Os membros decepados e arremessados para todos os
Vales e climas
Assim a minha alma estagnava na língua dos mistérios
E morria como Osíris, tão estranho, tão estranho não poder invocar
Nem pai nem mãe de carne, o Sol pesava de encontro ao coração
Muito mais que ligeira pena de avestruz na balança de Anúbis
Eu era aquela morta em absoluto falecida
Que noutro mundo tão recuado para fora deste
Comezinho mundo de fetos
E urtigas confessava
Lucy também se confessa em negativo
Não, eu não matei
Não, eu não dormi com a mulher do meu primo
Nego, eu não suspirei pelo filho do teu genro
Como outrora, a químico, a escrita trespassada para outro lado
Do papel se chamava negativo
Nego o que na igreja se afirma
Ao contrário, renego a mentira, não quero a hipocrisia
Nunca se cruzam as mãos, nunca
Tudo ao contrário, como na confissão
E então a lua de chifres na frente
Aqueles dois cornos imensos
A enrolarem-se de luz nas sombras da Floresta Negra Curitibana
Ladrava de noite entre as hastes esguias das acácias
Manchadas de branco como caiadas
Para curar as feridas
Minha Mãe, a Lua, meu Pai, o Sol,
Como podia eu morrer à vossa frente, neste fato negro de cima a baixo
A noite - meu P.'.M.'. - a Noite era eu, ali despida, e o balandrau atirado
Para o céu, fazendo nuvens, eu, morta, enterrada até às últimas letras
De uma estrofe interminável
Eterna
Lua
Diuturnamente assassinada
Como Hiram o foi um dia
E todas as noites ressurrecta
Dessa morte que para o neófito inexiste
Minha Lua Lua ó Lua quem és, Lua?
Lua, Lua sou eu.


Maria Estela Guedes (1947, Britiande / Portugal). Diretora do Triplov.
Membro da Associação Portuguesa de Escritores, da Sociedade Portuguesa de Autores, do Centro Interdisciplinar da Universidade de Lisboa e do Instituto São Tomás de Aquino. Directora do TriploV.
Obras: “Herberto Helder, Poeta Obscuro”. Moraes Editores, Lisboa, 1979; “SO2” . Guimarães Editores, Lisboa, 1980; “Eco, Pedras Rolantes”, Ler Editora, Lisboa, 1983; “Crime no Museu de Philosophia Natural”, Guimarães Editores, Lisboa, 1984; “Mário de Sá Carneiro”. Editorial Presença, Lisboa, 1985; “O Lagarto do Âmbar”. Rolim Editora, Lisboa, 1987; “Ernesto de Sousa – Itinerário dos Itinerários”. Galeria Almada Negreiros, Lisboa, 1987 (colaboração e co-organização); “À Sombra de Orpheu”. Guimarães Editores e Associação Portuguesa de Escritores, Lisboa, 1990; “Prof. G. F. Sacarrão”. Lisboa. Museu Nacional de História Natural-Museu Bocage, 1993; “Carbonários : Operação Salamandra: Chioglossa lusitanica Bocage, 1864”. Em colaboração com Nuno Marques Peiriço. Palmela, Contraponto Editora, 1998; “Lápis de Carvão”. Apenas Livros Editora, Lisboa, 2005; “A_maar_gato”. Lisboa, Editorial Minerva, 2005; “À la Carbonara”. Lisboa, Apenas Livros Lda, 2007. Em co-autoria com J.-C. Cabanel & Silvio Luis Benítez Lopez; “A Boba”. Apenas Livros Editora, Lisboa, 2007; “Tríptico a solo”. São Paulo, Editora Escrituras, 2007; “A poesia na Óptica da Óptica”. Lisboa, Apenas Livros Lda, 2008; “Chão de papel”. Apenas Livros Editora, Lisboa. 2009; “Geisers”. Bembibre, Ed. Incomunidade, 2009; “Quem, às portas de Tebas? – Três artistas modernos em Portugal”. Editora Arte-Livros, São Paulo, 2010. “Tango Sebastião”. Apenas Livros Editora, Lisboa. 2010. «A obra ao rubro de Herberto Helder», São Paulo, Editora Escrituras, 1010; "Arboreto». São Paulo, Arte-Livros, 2011; "Risco da terra", Lisboa, Apenas Livros, 2011; "Brasil", São Paulo, Arte-Livros, 2012; "Um bilhete para o Teatro do Céu", Lisboa, Apenas Livros, 2013.
"Poem'arte - nas margens da poesia". III Bienal de Poesia de Silves, 2008, Câmara Municipal de Silves. Inclui CDRom homónimo, com poemas ditos pelos elementos do grupo Experiment'arte. “O reverso do olhar”, Exposição Internacional de Surrealismo Actual. Coimbra, 2008; “Os dias do amor - Um poema para cada dia do ano”. Parede, Ministério dos Livros Editores, 2009. Entrada sobre a Carbonária no Dicionário Histórico das Ordens e Instituições Afins em Portugal, Lisboa, Gradiva Editora, 2010; «A minha vida vista do papel», in Ana Maria Haddad Baptista & Rosemary Roggero, Tempo-Memória na Educação. São Paulo, 2014.
Multimedia “O Lagarto do Âmbar, levado à cena em 1987, no ACARTE, Fundação Calouste Gulbenkian, com direcção de Alberto Lopes e interpretação de João Grosso, Ângela Pinto e Maria José Camecelha, e cenografia de Xana; “A Boba”, levado à cena em 2008 no Teatro Experimental de Cascais, com encenação de Carlos Avilez, cenografia de Fernando Alvarez e interpretação de Maria Vieira.

































domingo, 30 de noviembre de 2014

ROBERTO PIVA







LOS ÀNGELES DE SODOMA


Yo vi a los ángeles de Sodoma escalando
un monte hasta el cielo

Y sus alas destruidas por el fuego
abanicaban el aire de la tarde

Yo vi a los ángeles de Sodoma sembrando
prodigios para que la creación no
perdiera su ritmo de harpas

Yo vi a los ángeles de Sodoma lamiendo
las heridas de los que murieron sin
alarde, de los suplicantes, de los suicidas
y de los jóvenes desaparecidos

Yo vi a los ángeles de Sodoma despeinados y
violentos aniquilando a los mercaderes,
robando el sueño de las vírgenes,
creando palabras turbulentas

Yo vi a los ángeles de Sodoma inventando
la locura y el arrepentimiento de Dios




STENAMINA BOAT           Prepara tu esqueleto para el aire
                                                          Federico García Lorca


Yo quería ser un ángel de Piero della Francesca
Beatriz apuñalada en un oscuro callejón
Dante tocando el piano en el crepúsculo
yo pienso en la vida reclamado soy por la contemplación
desconsolado miro el contorno de las cosas copulando en el caos
yo reclamo una leyenda instantánea para mi Mar Muerto
Tiempo y Espacio posan en mi antebrazo como un ídolo
hay un hueso cargando una dentadura
yo veo a Lautréamont en un sueño en las escaleras de Santa Cecília
él me espera en la plaza de Arouche en el hombro de la estatua de un santo
hoy por la mañana los árboles estaban en coma
mi amor escupía brazas en el trasero de los locos
había tinteros medallas esqueletos vidriados copos dalias
explotando en el culo ensangrentado de los huérfanos
niños visionarios arcángeles del suburbio entrañas en éxtasis alfileteados
en los urinarios atómicos
mi locura alcanza la extensión de una alameda
los árboles lanzan panfletos contra el cielo gris
.
PARANOIA EN ASKATRAN




Yo vi una linda ciudad cuyo nombre olvidé
donde ángeles sordos recorren las madrugadas tiñendo sus ojos con
lágrimas invulnerables
donde críos católicos ofrecen limones a pequeños paquidermos
que salen escondidos desde las tocas
donde adolescentes maravillosos cierran sus cerebros para los tejados
estériles e incendian internados
donde reconocidos nihilistas distribuyen pensamientos furiosos y tiran
la descarga sobre el mundo
donde un ángel de fuego ilumina los cementerios en fiesta y la noche
camina en su hálito
donde el sueño de verano me tomó por loco y decapité el otoño de su
última ventana
donde nuestro desprecio hizo nacer una luna inesperada en el horizonte
blanco
donde un espacio de manos rojas ilumina aquella fotografía de pez
oscureciendo la página
donde mariposas de zinc devoran las góticas varices de las venas del ano
de las beatas
donde las cartas reclaman drinks de emergencia para lindos tobillos
arañados
donde los muertos se fijan en la noche y aúllan por un puñado de débiles
plumas
donde la cabeza es una bola digiriendo los acuarios desordenados de la
imaginación.

Roberto Piva: (Sao Paulo, Brasil 1937-2010). Poeta Brasileño. Se incorporò a la actividad surrealista en Sao Paulò en los años 60. Su poesia se caracteriza por la insurgencia, la sensibilidad de alucinaciones, y àreas de delirio urbano. Es autor de: "Paranoia", 1963, "Piazza", 1964, " Abrir los ojos y decir ah", 1975, " Las piernas", 1979, "20 poemas con brocoli", 1981, " Quizumba", 1983, "Ciclòn", 1997, y dos volumenes de sus obras completas publicadas en 2005 y 2006. En 2010 particiupa en la Exposicion Internacional de Surrealismo " Umbral Secreto".   
.

























sábado, 29 de noviembre de 2014

NICOLAU SAIAO


LA VENTANA

A veces el poeta saca
cosas de la ciudad: un muro, la sombra
de un muerto, colores que lo obligan a quedar ligeramente avergonzado. Dicen
que es operación vulgar esta investigación
de memoria rendida en geografía
adormecida. Mas el poeta insiste: saca
por ejemplo una ventana. Saca tres o cuatro
bellísimas piernas de mujer, un sentimiento
un olor, endomingados recuerdos
en suma: elementares presencias
comunicadas entre los años. Saca la ventana. Y coloca
la ventana en diversos puntos
del Universo: aquí ve un río
allá siente a través de la ventana gritos y risas
y después la ventana aletea
con las manos y la cabeza del poeta dobladas
como perdidas
solemnemente atentas
en la noche ardida. La ventana se reparte
por países y por rostros. El poeta pierde
la ventana de vista. La ventana desapareció.
La ventana reposa en las paredes
la ventana se le pega a la ropa, la ventana
obliga al poeta a pestañear. La ventana tal vez
sea menos o más que un simulacro
de animales que viajan en el triángulo de los techos
en el impenetrable reflejo de las madrugadas
en la palma de la mano de alguien que ya no puede
abrir o cerrar una ventana.

La ventana se construye
poco a poco, la ventana dice
millares de palabras inventadas
y desnudas, es una imagen
en equilibrio sutil. La ventana es ahora
casi puerta, parece hecha de
altas meditaciones familiares. Ni precisa ser
ausencia, como un retrato

que sale de nosotros para todas las calles
donde irrumpe un perfil ennegrecido
donde alguna otra vida se acojió.



ALEGRIA

Un jardín, casas
y gente: una
epidermis sobre
la Tierra. La crispación
de una presencia inesperada.

La tristeza perfecta
de un árbol o de un
bicho sobre el muro.

El sonido ausente
de años y años: aquello de que
es hecho

un riguroso
sufrimiento.


Nicolau Saião (Alentejo, Portugal, 1946) Poeta y Artista Plástico. Participó en muestras de Arte Postal en países como España, Francia, Italia, Polonia, Brasil, Canadá, Estados Unidos, y Australia, además de haber expuesto individual y colectivamente en lugares como París, Lisboa, Porto y Sevilla. Organizó con Mário Cesariny y Carlos Martins, la exposición “O Fantástico e o Maravilhoso” (1984), abierta en el Teatro de Xabregas y en la Soc. Nac. De Bellas Artes (habiendo traducido diversos autores incluídos en el libro –catálogo) y con João Garção, la muestra de mail art “O futebol” (1995). Actualmente es responsable por el Centro de Estudios José Régio, adscrito a la Casa-Museo. Tiene colaboraciones diversas en la prensa cultural en varios países, siendo ejemplos Colóquio Letras (Portugal), DiVersos (Bruselas), Albatroz (París), Agulha (Brasil), Mele (Honolulú) y Espacio/Espaço Escrito (Badajoz). Concibió, realizó y presentó el programa radiofónico “Mapa de Viagens” (Radio Portalegre). Está representado en antologías de poesía y pintura. En 1992 la Asociación Portuguesa de Escritores le atribuyó el premio Revelación/Poesía al libro Os objectos inquietantes (Editorial Caminho). En los años 90 orientó y dirigió el suplemento literario Miradouro, que salía en Notícias de Elvas. Con João Garção y Ruy Ventura coordinó Fanal, suplemento cultural publicado mensualmente en O Distrito de Portalegre, de marzo de 2000 a julio de 2003. Autor de libros como Os objectos inquietantes (1992), Flauta de Pan (1998) y Os olhares perdidos (2001).
En 2009 participo en la exposiciòn internacional de surrealismo "Umbral Secreto".